Geen moeder – Verhaal van Anoniem

Tirza Haasnoot/ februari 2, 2020/ 1 - Nederlands, Moederschap/ 0 comments

Anoniem (naam bij de redactie bekend) deelde laatst een keer dat zij er bewust voor gekozen had om geen kinderen te ‘nemen’. Zoals dat ikzelf vertelde dat ik niet zeker wist of ik ooit mentaal goed genoeg in staat zou zijn om een goede moeder te zijn, wist Anoniem dat zij het wegens erfelijke eigenschappen nooit zou worden. Ze vertelt hier haar verhaal

Kinderen of niet.

Voor mij was die keuze niet moeilijk. Het werd NIET. En je vraagt je wellicht af waarom. Dat zal ik uitleggen.

Epilepsie

Op mijn 14e werd bij mij epilepsie vastgesteld. Met daarbij dat het een erfelijke vorm van epilepsie was. Uit welke kant van de familie hebben we nooit helemaal kunnen vaststellen, maar waarschijnlijk uit mijn vaders familie kant. Mijn vader had ook een broer met een verstandelijke beperking.

Het hebben van epilepsie heeft mij niet echt beperkt, maar wel gezorgd dat ik tegen bepaalde dingen anders aan ben gaan kijken. Ik moest mijn “leefregels” goed in de gaten houden, op tijd naar bed, niet te veel inspanning, uitkijken voor lichtflitsen… Ach, op dat moment weet je niet beter.

Gehandicapt?

Op mijn opleiding hadden we op een gegeven moment een opdracht, wat als je een gehandicapt kind kreeg… Ik dacht bij mijzelf, ik wil geen gehandicapt kind krijgen. Voor mij was die keuze heel duidelijk.Een kind krijgen met een handicap, dat gun je een kind niet, maar ook niet als ouder.

Dus stel dat ik een gehandicapt kind krijg…… Wie wordt daar gelukkig van?En daarbij, er zijn ook veel kinderen in een ongelukkige situatie, daar zou ik dan wat voor willen doen, als ik een partner met kinderwens tref. Ik zou dan liever ongelukkige kinderen willen adopteren en hen (proberen) een gelukkig leven te geven.

Kinderwens

Ik heb nooit voor de keuze hoeven te staan. Ik was reeds 37 toen ik mijn huidige man leerde kennen. Hij had heel duidelijk ook geen kinderwens. Sterker nog, zijn laatste relatie was daarop stukgegaan. En zonder kinderen kan ik gelukkig ook leven.

Mijn zussen hebben kinderen en daar heb ik vaak op opgepast. Leuk om te doen, en ik vond het nog leuker om ze aan het eind van de oppastijd weer aan hun ouders terug te geven! Ik had gelukkig deze keuze. 

Er zijn natuurlijk ook mensen, die wel kinderen willen, maar ze niet kunnen krijgen. Dat vind ik veel erger. Ik leef met hen mee.

Share this Post

Geef een reactie